Quan li faig aquesta pregunta a algú, perquè tinc força confiança, o quan me la faig per dins perquè no m'atreveixo a formular-la en veu alta , és perquè la persona es mostra enterbolida i no l'entenc prou. Poques vegades, aquesta primera impressió m'ha estat errada.
Qui sóc jo?- No ho sé.
|
"De qué espacio sideral desconocido de qué tiempo que ya fue o aún no ha sido? ¿De qué lluvia de planetas has caído proclamado un aquí estoy porque he venido? que aunque no se trate de pedir permiso por pisar el mismo vértigo que piso no se apunta un corazón sin previo aviso tan de pronto y disparando tan preciso ¿Quién eres tú? ¿Quién eres tú, prodigio vudú? ¿Quién eres tú, en sueño tabú? ¿Quién eres tú, quién eres tú, quien eres tú? cuando ya no queda mas que ese momento en que comienza a repetirse el argumento apareces de repente con el cuento de que no hay historias solo sentimientos y me invades con palabras como besos inundando con pájaros los sesos qué difícil intentar salir ilesos de estas magia de la que nos haríamos presos. ¿Quién eres tú? ¿Quién eres tú prodigio vudú? ¿Quién eres tú en sueño tabú? ¿Quién eres tú, quien eres tú, quién eres tú? te aseguro que no quiero hacerme el fuerte en todo caso me da pánico creerte no sé si eres el presagio de la suerte o al contrario vienes a darme la muerte pero seas agua turbia o agua nieve como nube ver cuando me dices bebe que la sed se va apagando y es mas breve al tiempo que se pasan los años y no llueve ¿quien eres tú? ¿quién eres tú prodigio vudú? ¿quién eres tú en sueño tabú? ¿quién eres tú? ¿quién eres tú? ¿quién eres tú?"
Autor: Luís Eduardo Aute
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada